Nutria jest to zwierzę futerkowe roślinożerne. Na paszę dla niej wykorzystujemy, obok produkowanych masowo korzeni i kłębów roślin okopowych, także soczyste rośliny wodne, a zwłaszcza kłącza i korzenie trzciny, sitowia lub pałki wodnej. Nutrie mnożą się szybko i dobrze wychowują swoje młode. Na wolności rozmnażają się w różnych porach roku. W sprzyjających okolicznościach mogą one dawać nawet trzy mioty w ciągu 13 miesięcy, a w każdym miocie po 5 - 6 młodych. W praktyce hodowca nie może jednak przewidywać więcej niż średnio dwa mioty w roku od jednej samicy hodowlanej i 6 - 8 odchowanych młodych łącznie z obu miotów. Nutria należy do zwierząt stosunkowo dużych. Długość tułowia dochodzi u niej do 50 - 70 cm, długość ogona do 30 - 40 cm. Waga żywa dorosłej nutrii wynosi 4,5 - 6,0 kg. Wiele jednak sztuk, zwłaszcza samców, przekracza dość znacznie tę przeciętną. Bardzo charakterystyczna jest ogólna budowa nutrii. Głowa jej jest duża, z boków lekko spłaszczona, zakończona ściętym pyszczkiem. Krótka, gruba szyja łączy głowę z ciężkim, krępym tułowiem. Ogon nutrii jest długi, pokryty łuskowatą skórą. Nogi są krótkie, palce przednich nóg ruchliwe i chwytne. Nutria ma 20 zębów. Sieczne zęby nutrii mają kształt pałeczkowaty, są duże i szerokie, zabarwione od strony warg na mahoniowy lub czerwono pomarańczowy kolor.